به دریایی گرفتارم که موجش عالمی داد

چند شب پیش دفترچه یاداشت 13 سال پیشم رو پیدا کردم. یادمه توی نماز جمعه بود که برای تبرک، دفترچه رو دادم دست بابا و ازش خواستم اولین صفحه اش رو برام چیزی بنویسه. بابا نوشته:

نهنگی بچه خود را چه خوش گفت             به کیش ما حرام آمد کرانه
به دریاخیز و با موجش درآمیز                    همه دریاست ما را آشیانه

                                                                                           15 رمضان 1420
                                                                                        نماز جمعه - خطبه اول

این دفترچه تا اوایل سال 84 همراهم بود. چیزهایی توش نوشتم که الآن وقتی مرور می کنم برام جذابه. مخصوصا اون تیکه هائیش که بعضی کارهای روزانه رو توش یادداشت کردم.

شنبه 31/2/84

+ مطالب حاج آقا       + معین     + صحبت با صادق در مورد تحقیق     + لوگوی نشریه     + کاریکاتور
+ اسامی هیأت تحریریه     + شرح علی مهاجری و صدرزاده افشار

- حب الشی یعمی و یصم     - خواهی که به کس دل ندهی دیده ببند    - جهّزوا أنفسکم بالصلاح و السلاح
- غضب و شهوت و خودخوری مقابل عقل     - بیت العیوب نفس، دارالحسن محبوب
- عشق یک واژه لال است، تو باید باشی

..

یاد یه تیکه از فیلم قربانی (مطمئن نیستم)، افتادم که پلیس جلوی راننده رو گرفت و بهش گفت: گواهینامه، کارت ماشین، بیمه... راننده (سعید آقاخانی) گفت: چیکار کنم؟ باهاشون جمله بسازم؟!

حالا شده نقل این دفترچه من. اینطوری که تلگرافی یادداشت کردم چیزی جز همون جمله راننده به ذهنم نمیرسه؟